«Είκοσι έξι και μία...» απο 23 Ιανουαρίου και κάθε Παρασκευή στις 21:30

Κάποιες ιστορίες δεν γράφτηκαν για να ανήκουν στο παρελθόν. Γράφτηκαν για να μας θυμίζουν ποιοι είμαστε.

Το έργο του Μαξίμ Γκόρκι «Είκοσι έξι και μία…» ανεβαίνει στο Θέατρο Αλκμήνη από τις 23 Ιανουαρίου έως τις 3 Απριλίου, σε μια παράσταση που μιλά για τον άνθρωπο όταν η ζωή του μετατρέπεται σε μηχανική καθημερινότητα και το όνειρο γίνεται πράξη αντίστασης.

Σε ένα υπόγειο φούρνου, είκοσι έξι εργάτες ζουν και εργάζονται απομονωμένοι από τον κόσμο. Η μέρα τους κυλά μέσα στην ίδια κίνηση, στον ίδιο μόχθο, στο ίδιο σκοτάδι. Το μοναδικό άνοιγμα προς το φως είναι ένα μικρό, σφραγισμένο παράθυρο.Μέχρι τη στιγμή που μια νεαρή κοπέλα εμφανίζεται απρόσμενα στη ζωή τους και ταράζει την εύθραυστη ισορροπία τους. Η παρουσία της γεννά ελπίδα, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει φόβους, επιθυμίες και συγκρούσεις που ως τότε έμεναν κρυμμένες.

Το έργο φωτίζει με σκληρή ειλικρίνεια την ανάγκη του ανθρώπου για αξιοπρέπεια, ελευθερία και όνειρο — ακόμη κι όταν όλα γύρω του προσπαθούν να τον μετατρέψουν σε αριθμό.

Με θεατρική διασκευή της Ειρήνης Σταματίου και σκηνοθεσία του Μπάμπη Κλαλιώτη, η παράσταση ζωντανεύει ένα από τα πιο ανθρώπινα και επίκαιρα κείμενα του Γκόρκι.Στον ρόλο του Παύλου Παβλοβιτς, ο Ανδρέας Ανδρεόπουλος, μαζί με τους Ειρήνη Σταματίου, Μελίνα Σπετσιέρη και Θεόφιλο Σιδηρόπουλο, δημιουργούν ένα σύνολο που μιλά για τον άνθρωπο της δουλειάς, της ανάγκης και του ονείρου.

«Το να ζήσουμε είναι υποχρέωση. Το να ζήσουμε καλά είναι δικαίωμα.»

Η παράσταση «Είκοσι έξι και μία…» δεν είναι απλώς μια ιστορία άλλης εποχής. Είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε μηχανή υπάρχει ένας άνθρωπος που συνεχίζει να ελπίζει.

Πληροφορίες παράστασηςΘέατρο Αλκμήνη – Αλκμήνης 8–12, Πετράλωνα (Μετρό Κεραμεικός)Κάθε Παρασκευή από 23 Ιανουαρίου έως 3 ΑπριλίουΏρα: 21:30Διάρκεια: 80’ (χωρίς διάλειμμα)

Εισιτήρια:Γενική είσοδος: 15€Μειωμένο: 12€Τρίτεκνοι & Πολύτεκνοι: 10€

www.more.com/gr-el/tickets/theater/eikosieksi-kai-miaκαι στο ταμείο του θεάτρου

Θέατρο Αλκμήνη

Αλκμήνης 8 – 12 , Πετράλωνα(μετρό Κεραμικός)

Τηλ : 2103428650

ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Η παράσταση «Είκοσι έξι και μία…» του Μαξίμ Γκόρκι στο Θέατρο Αλκμήνη δεν προσπαθεί να χαϊδέψει τον θεατή. Τον κοιτάζει κατάματα.

Σε ένα υγρό υπόγειο φούρνου, είκοσι έξι εργάτες ζουν σαν εξαρτήματα μηχανής. Η καθημερινότητά τους δεν έχει αρχή και τέλος· έχει μόνο επανάληψη. Το σκηνικό περιβάλλον λειτουργεί όχι απλώς ως χώρος, αλλά ως συνθήκη εγκλωβισμού — ένας κόσμος χωρίς παράθυρα, χωρίς διέξοδο, χωρίς χρόνο.

Η είσοδος της νεαρής κοπέλας (Μελίνα Σπετσιέρη) ανατρέπει αυτή τη στασιμότητα. Δεν έρχεται ως σωτήρας, αλλά ως καθρέφτης: φέρνει στην επιφάνεια επιθυμίες, φόβους και μια επικίνδυνη ανάγκη για ελπίδα. Το έργο δείχνει με σκληρή ειλικρίνεια πόσο εύθραυστος γίνεται ο άνθρωπος όταν δεν του επιτρέπεται να ονειρεύεται.

Η σκηνοθεσία του Μπάμπη Κλαλιώτη επιλέγει λιτότητα και ακρίβεια. Χωρίς περιττές εντυπώσεις, χτίζει μια ατμόσφαιρα ασφυκτική, όπου οι κινήσεις των σωμάτων θυμίζουν εργοστάσιο και οι σιωπές λένε περισσότερα από τα λόγια. Οι φωτισμοί υπηρετούν αυτή την αίσθηση εγκλεισμού και απομόνωσης, χωρίς θεατρικές υπερβολές.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Ανδρέα Ανδρεόπουλο στον ρόλο του Παύλου Παβλοβιτς, που αποδίδει έναν άνθρωπο παγιδευμένο ανάμεσα στη λογική και στην ανάγκη του για ζωή με εσωτερικότητα και μέτρο. Εξαιρετική παρουσίαση και της Ειρήνης Σταματίου που υπογράφει και την διασκευή του έργου.

Εκπαγήκαμε ευχάριστα όταν μάθαμε οτι ο Θεόφιλος Σιδηρόπουλος, είναι η πρώτη του εμφάνιση στο θεατρικό σανίδι, έδωσε τις εξετάσεις του και πέρασε με αριστα.

Το έργο του Γκόρκι, παρότι γραμμένο σε άλλη εποχή, ακούγεται σήμερα σχεδόν προφητικό. Η παράσταση δεν μιλά μόνο για εργάτες ενός φούρνου, αλλά για κάθε άνθρωπο που νιώθει ότι η ζωή του γίνεται μηχανική ρουτίνα, χωρίς φως και χωρίς προοπτική.

«Το να ζήσουμε είναι υποχρέωση. Το να ζήσουμε καλά είναι δικαίωμα.»Η φράση αυτή λειτουργεί ως ηθικός πυρήνας της παράστασης και συνοδεύει τον θεατή και μετά το τέλος της.

Το «Είκοσι έξι και μία…» είναι μια παράσταση σιωπηλής έντασης, χωρίς εύκολες συγκινήσεις και χωρίς συνθήματα. Μια υπενθύμιση ότι το θέατρο, όταν είναι τίμιο, μπορεί ακόμη να μιλά για τον άνθρωπο και τις αντοχές του.